Lastig

De eerste lentedag; en wat een mooie! Ik ben dan ook vol goede moed begonnen aan het schrijven van een songtekst, en ondervonden dat dat zeker geen toekomstige carrière wordt voor mij. Nou luister ik erg graag muziek, en als ik me af en toe verveel analyseer ik wel eens een songtekst, maar zelf schrijven levert meteen een blokkade op. Ten eerste moet het Nederlandstalig; lastig! Ik heb me er nooit in verdiept. Voor mij klinkt het dan ook allemaal hetzelfde. Associaties? Jan Smit, Nick & Simon en de hier zo aanbeden Guus Meeuwis. Of Radio Holandio, waar ik altijd verschrikkelijk hard om moet lachen als ik in de auto op zoek ben naar een leuke zender. Nee, zeker niet mijn ding. En dan hebben we nog het onderwerp. Alles wat ik verzin, klinkt me zo onnatuurlijk in de oren. Ik zie in mijn gedachte Frans Bauer al op het podium, zwaaiend met de handjes en een grote grijns op zijn gezicht. En dan het derde probleem. Eerst de melodie, en dan de tekst? Of toch andersom? En wat voor melodie dan? Wat als het niet bij elkaar past...

Allemaal dilemma's, die de 'flow' tegenhouden. Dat wordt vandaag nog even puzzelen vrees ik.

Stresskip

Het einde van het blok komt in zicht, en ik ben wederom in een constante staat van paniek. Helemaal de weg kwijt. Ik ben deze zaterdag voor het eerst in jaren 's avonds thuis gebleven om schoolwerk te maken. Mijn moeder kon haar ogen niet geloven toen zij mijn kamer binnenkwam, en mij achter mijn bureautje zag zitten.

Het is een chaos in mijn hoofd. Wat moet ik allemaal afmaken? Verbeteren? Oh nee, ook nog eens feedbacken. Daar heb ik geen rekening mee gehouden. En dan mijn herkansing nog, deze woensdag. Dat hatelijke blok campagnes, van jaar 2, die zo nodig anders moeten doen en tentamens in week 6 houden. Leuk als je dat blok doet, maar als herkansing is het echt een pain in the ass.

De enige gedachte die ik op het moment heb over het blok creatief schrijven is: Ik heb nog nooit zoveel huiswerk gemaakt in heel mijn leven.
Maar ik heb wel geleerd dat ook ik ergens de discipline vandaan kan halen om te gaan zitten en mijn werk meteen af te krijgen, zonder eerst uren op facebook te vertoeven. Dat geeft je toch wel een zekere mate van zelfvoldoening. Dat weerhoudt me er echter niet van om drie dagen lang feest te vieren als dit blok is afgesloten.

Soms wordt het je ineens helder

Een scenario schrijven voor een docudrama. Sinds dag 1 zat deze opdracht mij dwars. Raar idee, om een tekst te schrijven voor een documentaire. Hoort dat juist niet spontaan te komen? En dan ook nog eens zelf filmen erna. Ik weet nu al dat deze opdracht niet zal goed komen bij mij. Mijn vrienden kunnen niets serieus nemen, laat staan een ‘performance’ houden voor de camera met een script die door mij geschreven is.

Met dat gegeven in mijn gedachte, besluit ik voor een onderwerp die dicht bij mij staat. Dan hoeven ze alleen een overdreven versie van zichzelf te spelen. Eitje, dacht ik. Niet dus. Wat blijkt? Er is niets moeilijker dan een tekst verzinnen voor personages die je gebaseerd hebt op mensen die je kent. Alles wat ik schrijf klinkt zo onnatuurlijk, dat ik het gelijk weer schrap. Maar de tijd tikt, de deadline is morgen. Dus neem ik tegen beter weten in genoegen met wat ik al heb geschreven.

Toch ging dat gevoel van ontevredenheid niet weg. Het heeft me heel het weekend dwars gezeten. Tijdens het werken probeerde ik te bedenken hoe ik het script beter kon maken, maar kon er toch elke keer niet bij met mijn hoofd.Het zat me zelfs zo dwars, dat mijn carnaval constant werd geplaagd door gedachtes over het script. Wat moet ik hier nou mee?

De zondag breekt aan, en daarmee breek ik ook. Na een wandeling door het bos besluit ik alles om weg te gooien, en gewoon opnieuw te beginnen met een geheel nieuw onderwerp. Om er een symbolisch gebaar van te maken, gooide ik de bestanden ook echt in de prullenbak van mijn laptop. Ik begin met een schone lei denk ik bij mezelf. 

En wat was dat een geweldige beslissing. Mijn vingers houden niet meer op met tikken, over een onderwerp wat ik compleet verzonnen heb. En ik heb er zelfs plezier in, ook al zit ik dubbel werk te verrichten. 

Wat hebben we hier voor wijze les uitgetrokken dan?

‘Het duurt effe, maar dan hedde ook wa’

Alaaf!

Nieuwe dag, nieuwe kansen

Het is moeilijk om door te gaan als het allemaal even tegen zit. Schrijven wil maar niet lukken, en het liefste zou ik me verstoppen in mijn bed totdat ik de eerste tekenen van lente zie. Ik weet dat het einde van deze helse winter ten einde is, maar buiten is het al dagen mistig en regenachtig. Dan is het moeilijk te geloven dat het al bijna maart is. Het weer doet mijn humeur ook niet ten goede.

Deze vakantie is het elke dag een gevecht tegen mijn geweten. Vol goede moed zet ik de wekker om 8 uur 's ochtends om aan het schrijven te gaan. Bij het uitdoen van mijn wekker begint de ellende al. Elke keer als het buiten regent, zie ik op het beeldscherm van mijn telefoon regendruppeltjes. Leuk gevonden, maar ik zie liever dat zonnetje. 11 uur 's ochtends en ik zit nog steeds op de bank te lamballen. Secret Story kijken, want dat is tegenwoordig 24 uur per dag op de televisie. Even aan de realiteit ontsnappen door een slecht gemaakte real life serie te kijken. Desondanks ben ik ontzettend jaloers op ze. Wat ik wel niet zou geven om op dit moment opgesloten te zitten in een villa in Portugal, waar de zon al volop schijnt. Het enige waar zij zich zorgen om hoeven te maken, is om hun 'geheim' (als je 'ik heb in een Bollywood film gespeeld' een geheim kan noemen) verborgen te houden. Camera's mogen ze wel achterwege laten wat mij betreft. Drie maanden lang in je bikini douchen gaat wel ver.

Maar goed, ik ken mijzelf wel. Zelfs in zo'n huis, waar je heel de dag zit te praten en rondjes om de bank aan het rennen bent als sport, zelfs dan zou ik op den duur wel iets vinden om ontevreden over te zijn in mijn leven. Er zit zoals altijd niets anders op dan even tandjes op elkaar en gewoon doorbikkelen de komende tijd. En nu we toch al bezig zijn met de standaard spreekwoorden en gezegdes; na regen komt zonneschijn. Hoop ik.

Deadlines

Misschien is vandaag de dag dat ik gedag zeg tegen mijn ongestructureerde chaotische levensstijl, en de agenda verwelkom in mijn leven. Ieder jaar koop ik vol goede moed een nieuwe agenda. En vol goede moed schrijf ik de eerste weken netjes op wat ik allemaal moet doen. En vervolgens vergeet ik erin te kijken, en balend het ergens op de bodem van een lade.

Tot nu toe heb ik me prima gered. Af en toe zaten er wat blunders tussen; een verslag vergeten in te leveren of het tijdstip van een tentamen verwisselen (gelukkig mocht ik nog naar binnen). Maar dat is het risico van het vak. Totdat ik tot over mijn oren in de opdrachten zat, inclusief strikte deadlines. Iedere keer moet ik in mijn hoofd opsommen wat er nog gedaan moet worden; kort verhaal op vrijdag, blog op maandag, creatieve opdrachten dinsdag meenemen – en shit, onderzoek moet ook nog gebeuren.  Dinsdag en woensdag begint hetzelfde verhaal weer opnieuw. En zie zo ook maar eens in te plannen wanneer je moet leren voor je herkansingen. 

Ja, besluit ik. Het is toch echt tijd om die agenda tevoorschijn te halen en de planner in mij naar boven te laten komen.

Nu nog mijn agenda zien te vinden...

Wat is inspiratie?

 Komt het opeens uit de lucht vallen? Of moet je er actief naar op zoek gaan?

Hier zit ik dan, te staren naar mijn laptopscherm. Ik krijg geen woord op het metaforische papier. Een fijn achtergrondmuziekje dan? Ik zet de radio aan en ga weer zitten. Meteen besluit ik al dat ik de verkeerde zender heb uitgekozen. Iets anders zoeken dan. Inmiddels is het weer een half uur later, en ben ik uiteindelijk op dezelfde zender uitgekomen waar ik begonnen ben. Dit werkt niet besluit ik.

Meditatie dan maar?

Ik zet alles uit en ga op de bank zitten. Ik probeer mijn hoofd leeg te krijgen, maar ik zie mijzelf al voor me. Zittend op een matje op de grond, in hippiekledij, omringd door kaarsen en stikkend van de wierrook. Ik schiet in de lacht. Who am I kidding? Dit is niets voor mij. 5 minuten stilzitten en niks doen zit er voor mij niet eens in. Ook dit experiment was van korte duur.

De radio gaat weer aan, en ik begin uit wanhoop mijn creatieve schrijfopdrachten te maken.

Zo, dat gaat lekker. Gewoon hersenloos schrijven. Alles neerzetten wat in mij opkomt. Als het zo doorgaat heb ik binnen no time een column op papier denk ik bij mezelf. Totdat ik mijn pen weer neerleg. Mijn hoofd is weer leeg, en alle ideeën die ik tot nu toe had gekregen door de oefeningen, veeg ik meteen van tafel. Niet goed genoeg. Niet interessant genoeg.

Dus dat is die gevreesde interne zelfcriticus waar ik van gehoord heb. Hoe krijg ik die in godsnaam weg? Het is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik zie hem al zitten, op mijn rechterschouder. Een klein, rood duiveltje, met een gemeen gezicht, scherpe tanden en natuurlijk die typerende puntige vork die hij vast heeft. Terwijl ik in mijn gedachte een exorcisme zit te overwegen, hoor ik boven mijn buurman timmeren.

Daar issie dan, mijn aha-moment. Het komt letterlijk van boven vallen. Of is dit beginnergeluk?