Een scenario schrijven voor een docudrama. Sinds dag 1 zat deze opdracht mij dwars. Raar idee, om een tekst te schrijven voor een documentaire. Hoort dat juist niet spontaan te komen? En dan ook nog eens zelf filmen erna. Ik weet nu al dat deze opdracht niet zal goed komen bij mij. Mijn vrienden kunnen niets serieus nemen, laat staan een ‘performance’ houden voor de camera met een script die door mij geschreven is.
Met dat gegeven in mijn gedachte, besluit ik voor een onderwerp die dicht bij mij staat. Dan hoeven ze alleen een overdreven versie van zichzelf te spelen. Eitje, dacht ik. Niet dus. Wat blijkt? Er is niets moeilijker dan een tekst verzinnen voor personages die je gebaseerd hebt op mensen die je kent. Alles wat ik schrijf klinkt zo onnatuurlijk, dat ik het gelijk weer schrap. Maar de tijd tikt, de deadline is morgen. Dus neem ik tegen beter weten in genoegen met wat ik al heb geschreven.
Toch ging dat gevoel van ontevredenheid niet weg. Het heeft me heel het weekend dwars gezeten. Tijdens het werken probeerde ik te bedenken hoe ik het script beter kon maken, maar kon er toch elke keer niet bij met mijn hoofd.Het zat me zelfs zo dwars, dat mijn carnaval constant werd geplaagd door gedachtes over het script. Wat moet ik hier nou mee?
De zondag breekt aan, en daarmee breek ik ook. Na een wandeling door het bos besluit ik alles om weg te gooien, en gewoon opnieuw te beginnen met een geheel nieuw onderwerp. Om er een symbolisch gebaar van te maken, gooide ik de bestanden ook echt in de prullenbak van mijn laptop. Ik begin met een schone lei denk ik bij mezelf.
En wat was dat een geweldige beslissing. Mijn vingers houden niet meer op met tikken, over een onderwerp wat ik compleet verzonnen heb. En ik heb er zelfs plezier in, ook al zit ik dubbel werk te verrichten.
Wat hebben we hier voor wijze les uitgetrokken dan?
‘Het duurt effe, maar dan hedde ook wa’
Alaaf!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten