Lastig

De eerste lentedag; en wat een mooie! Ik ben dan ook vol goede moed begonnen aan het schrijven van een songtekst, en ondervonden dat dat zeker geen toekomstige carrière wordt voor mij. Nou luister ik erg graag muziek, en als ik me af en toe verveel analyseer ik wel eens een songtekst, maar zelf schrijven levert meteen een blokkade op. Ten eerste moet het Nederlandstalig; lastig! Ik heb me er nooit in verdiept. Voor mij klinkt het dan ook allemaal hetzelfde. Associaties? Jan Smit, Nick & Simon en de hier zo aanbeden Guus Meeuwis. Of Radio Holandio, waar ik altijd verschrikkelijk hard om moet lachen als ik in de auto op zoek ben naar een leuke zender. Nee, zeker niet mijn ding. En dan hebben we nog het onderwerp. Alles wat ik verzin, klinkt me zo onnatuurlijk in de oren. Ik zie in mijn gedachte Frans Bauer al op het podium, zwaaiend met de handjes en een grote grijns op zijn gezicht. En dan het derde probleem. Eerst de melodie, en dan de tekst? Of toch andersom? En wat voor melodie dan? Wat als het niet bij elkaar past...

Allemaal dilemma's, die de 'flow' tegenhouden. Dat wordt vandaag nog even puzzelen vrees ik.

Stresskip

Het einde van het blok komt in zicht, en ik ben wederom in een constante staat van paniek. Helemaal de weg kwijt. Ik ben deze zaterdag voor het eerst in jaren 's avonds thuis gebleven om schoolwerk te maken. Mijn moeder kon haar ogen niet geloven toen zij mijn kamer binnenkwam, en mij achter mijn bureautje zag zitten.

Het is een chaos in mijn hoofd. Wat moet ik allemaal afmaken? Verbeteren? Oh nee, ook nog eens feedbacken. Daar heb ik geen rekening mee gehouden. En dan mijn herkansing nog, deze woensdag. Dat hatelijke blok campagnes, van jaar 2, die zo nodig anders moeten doen en tentamens in week 6 houden. Leuk als je dat blok doet, maar als herkansing is het echt een pain in the ass.

De enige gedachte die ik op het moment heb over het blok creatief schrijven is: Ik heb nog nooit zoveel huiswerk gemaakt in heel mijn leven.
Maar ik heb wel geleerd dat ook ik ergens de discipline vandaan kan halen om te gaan zitten en mijn werk meteen af te krijgen, zonder eerst uren op facebook te vertoeven. Dat geeft je toch wel een zekere mate van zelfvoldoening. Dat weerhoudt me er echter niet van om drie dagen lang feest te vieren als dit blok is afgesloten.

Soms wordt het je ineens helder

Een scenario schrijven voor een docudrama. Sinds dag 1 zat deze opdracht mij dwars. Raar idee, om een tekst te schrijven voor een documentaire. Hoort dat juist niet spontaan te komen? En dan ook nog eens zelf filmen erna. Ik weet nu al dat deze opdracht niet zal goed komen bij mij. Mijn vrienden kunnen niets serieus nemen, laat staan een ‘performance’ houden voor de camera met een script die door mij geschreven is.

Met dat gegeven in mijn gedachte, besluit ik voor een onderwerp die dicht bij mij staat. Dan hoeven ze alleen een overdreven versie van zichzelf te spelen. Eitje, dacht ik. Niet dus. Wat blijkt? Er is niets moeilijker dan een tekst verzinnen voor personages die je gebaseerd hebt op mensen die je kent. Alles wat ik schrijf klinkt zo onnatuurlijk, dat ik het gelijk weer schrap. Maar de tijd tikt, de deadline is morgen. Dus neem ik tegen beter weten in genoegen met wat ik al heb geschreven.

Toch ging dat gevoel van ontevredenheid niet weg. Het heeft me heel het weekend dwars gezeten. Tijdens het werken probeerde ik te bedenken hoe ik het script beter kon maken, maar kon er toch elke keer niet bij met mijn hoofd.Het zat me zelfs zo dwars, dat mijn carnaval constant werd geplaagd door gedachtes over het script. Wat moet ik hier nou mee?

De zondag breekt aan, en daarmee breek ik ook. Na een wandeling door het bos besluit ik alles om weg te gooien, en gewoon opnieuw te beginnen met een geheel nieuw onderwerp. Om er een symbolisch gebaar van te maken, gooide ik de bestanden ook echt in de prullenbak van mijn laptop. Ik begin met een schone lei denk ik bij mezelf. 

En wat was dat een geweldige beslissing. Mijn vingers houden niet meer op met tikken, over een onderwerp wat ik compleet verzonnen heb. En ik heb er zelfs plezier in, ook al zit ik dubbel werk te verrichten. 

Wat hebben we hier voor wijze les uitgetrokken dan?

‘Het duurt effe, maar dan hedde ook wa’

Alaaf!