Wat is inspiratie?

 Komt het opeens uit de lucht vallen? Of moet je er actief naar op zoek gaan?

Hier zit ik dan, te staren naar mijn laptopscherm. Ik krijg geen woord op het metaforische papier. Een fijn achtergrondmuziekje dan? Ik zet de radio aan en ga weer zitten. Meteen besluit ik al dat ik de verkeerde zender heb uitgekozen. Iets anders zoeken dan. Inmiddels is het weer een half uur later, en ben ik uiteindelijk op dezelfde zender uitgekomen waar ik begonnen ben. Dit werkt niet besluit ik.

Meditatie dan maar?

Ik zet alles uit en ga op de bank zitten. Ik probeer mijn hoofd leeg te krijgen, maar ik zie mijzelf al voor me. Zittend op een matje op de grond, in hippiekledij, omringd door kaarsen en stikkend van de wierrook. Ik schiet in de lacht. Who am I kidding? Dit is niets voor mij. 5 minuten stilzitten en niks doen zit er voor mij niet eens in. Ook dit experiment was van korte duur.

De radio gaat weer aan, en ik begin uit wanhoop mijn creatieve schrijfopdrachten te maken.

Zo, dat gaat lekker. Gewoon hersenloos schrijven. Alles neerzetten wat in mij opkomt. Als het zo doorgaat heb ik binnen no time een column op papier denk ik bij mezelf. Totdat ik mijn pen weer neerleg. Mijn hoofd is weer leeg, en alle ideeën die ik tot nu toe had gekregen door de oefeningen, veeg ik meteen van tafel. Niet goed genoeg. Niet interessant genoeg.

Dus dat is die gevreesde interne zelfcriticus waar ik van gehoord heb. Hoe krijg ik die in godsnaam weg? Het is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik zie hem al zitten, op mijn rechterschouder. Een klein, rood duiveltje, met een gemeen gezicht, scherpe tanden en natuurlijk die typerende puntige vork die hij vast heeft. Terwijl ik in mijn gedachte een exorcisme zit te overwegen, hoor ik boven mijn buurman timmeren.

Daar issie dan, mijn aha-moment. Het komt letterlijk van boven vallen. Of is dit beginnergeluk?